Generation Gap

architecture blog, uithof

Uithof, Utrecht. Photo: Rogier Mentink

It is without a doubt part of my professional deformation as an architect to sometimes regard buildings is if they had characters. They might just as a person be strict, or playful. Inaccessible or rude and crass.

Like one’s deliberation for creating a table setting before a dinner (who clicks with whom, what people are likely to clash in each other’s proximity), so the urban designer, possibly aided by a beauty commission, may make a similar assessment for the placement of various buildings next to each other. In either case, it’s a foregone conclusion that conflict is something that by definition should be avoided. The possibility of conflict is merely anticipated in the making of the arrangement. A decent argument at the table can, certainly for the other guests, be quite entertaining, or at least interesting.

According to this analogy, the picture above probably shows a father-son or teacher-student relationship, Both of a sterling, stern modernist background, the younger clothes itself in a colorful garment of youthful frivolity. The older looks at this with a mixture of amusement and disgust, knowing that these feathers only really concern the surface and will soon fade to grey. Like father, like son.

Het is zonder twijfel onderdeel van mijn beroepsdeformatie als architect om gebouwen soms als persoonlijkheden te beschouwen. Ze kunnen net als een mens streng zijn, of speels Ontoegankelijk of lomp en onbehouwen.

Zoals men afwegingen maakt voor een tafelschikking bij een diner (wie klikt met wie, welke mensen raken in elkaars nabijheid waarschijnlijk in conflict) kan de stedenbouwkundige, al dan niet geholpen door een welstandscommissie, een soortgelijke afweging maken voor de plaatsing van verschillende gebouwen naast elkaar. Daarbij is het overigens, in geen van beide gevallen een uitgemaakte zaak dat een conflictsituatie per definitie vermeden dient te worden. Er wordt bij het maken van de schikking slechts op deze mogelijkheid geanticipeerd. Een flinke ruzie aan tafel kan immers, zeker voor de overige genodigden, uiterst vermakelijk, of in ieder geval interessant zijn

Volgens deze analogie is op de bovenstaande foto waarschijnlijk sprake van een vader-zoon of leraar-leerling relatie, waarbij beide van degelijke modernistische achtergrond zijn. De jongere hult zich in een kleurrijk kleed van jeugdige frivoliteit. De oudere kijkt hiernaar met een menging van afkeer en amusement, wetend dat deze veren slechts de oppervlakte betreffen en weldra zullen uitvallen of vergrijzen. Zo vader, zo zoon.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s